.

.

..

Adelaar

Het verhaal van de adelaar kreeg ik tijdens mijn adolescentie van mijn ouders in het boekje “Soms helpt een verhaal” van Casper van Woerden. Ik deel dit verhaal graag met jullie omdat het al die jaren bij me is gebleven en me heeft gestimuleerd te worden wie ik ben.

De misplaatste adelaar.

Een man ving eens een jonge adelaar. Thuisgekomen zette hij hem bij zijn kippen en gaf hem kippenvoer te eten. Vijf jaar later kwam een natuuronderzoeker bij hem op bezoek. Terwijl ze door de tuin liepen, zei deze: “Die vogel is een adelaar, geen kip.”   “Ja” zei de eigenaar, “maar ik heb een kip van hem gemaakt. Het is nu geen adelaar meer.”

“Het is toch een adelaar,” zei de natuurliefhebber, “en dat zal ik je laten zien.” De natuurkenner nam de adelaar op, hield hem omhoog en zei met klem: “Adelaar, je bent een adelaar, je hoort in de lucht en niet op aarde,; strek je vleugels en vlieg!” Maar toen de adelaar de kippen hun voer zag pikken, wipte hij naar beneden. De eigenaar zei: “Ik zei je toch al dat het een kip is.” “Nee,” zei de natuuronderzoeker, “het is een adelaar en dat zal ik bewijzen.”

De volgende morgen nam hij de adelaar mee naar het dak van het huis , en zei “Adelaar, je bént een adelaar; strek je vleugels en vlieg!” Maar weer sprong de adelaar, toen hij de kippen zag eten, naar beneden en begon met hen te eten. De eigenaar zei: “Ik zei je toch dat het een kip is.” “Nee, het is een adelaar en hij heeft nog het hart van een adelaar. Geef hem nog één kans.”

De volgende morgen nam hij de adelaar mee naar een hoge berg. Daar tilde hij de adelaar op en zei tegen hem: “Adelaar, je bént een adelaar, je hoort in de lucht, strek je vleugels en vlieg!” Opeens strekte de adelaar zijn vleugels, en met een schreeuw steeg hij op, al hoger en hoger, en keerde niet terug.

Dat hele speciale gevoel van goedheid, van welbehagen, zal zich meestal aandienen als je iets doet, als je ergens mee bezig bent. Het is een kosmisch schouderklopje dat je vertelt dat het goed is dat je bent wie je bent en dat dit is wat jij hier op aarde op dit moment te doen hebt.

(Bram Moerland, Schatgraven in Thomas.)